SCHUDŁAM PRAWIE 50KG! NAJWIĘKSZYM SUKCESEM NIE JEST MOJA WAGA...

Schudłam prawie 50 kilogramów. Utrzymuję swoją wagę od lat. Mogłabym więc pokazać zdjęcia „przed i po”, napisać kilka zdań o silnej woli, deficycie kalorycznym i konsekwencji. Tylko że moja historia wcale nie jest historią wyłącznie o kilogramach. To historia o tym, jak bardzo można zagubić siebie, próbując za wszelką cenę kontrolować swoje ciało. I o tym, jak długo później trzeba uczyć się normalnie jeść, normalnie żyć i przestać traktować jedzenie jak matematyczne równanie.

Przez trzy lata liczyłam praktycznie wszystko

Kalorie. Porcje. Każdy produkt. To, ile zjadłam. To, ile powinnam spalić. To, czy dzisiaj jeszcze „mogę” sobie na coś pozwolić. Z zewnątrz mogło to wyglądać jak ogromna dyscyplina i determinacja. Dzisiaj wiem, że przekroczyłam granicę, za którą dbanie o sylwetkę przestaje być dbaniem o siebie. Zmagałam się z anoreksją i sportową bulimią. Aktywność fizyczna, która powinna być czymś dobrym dla organizmu, stała się sposobem na kontrolowanie i „odpracowywanie” jedzenia.

Jedzenie przestało być po prostu jedzeniem. Stało się liczbą. Dzień mógł być „dobry” albo „zły” w zależności od tego, co zjadłam i ile się ruszałam. Dzisiaj bardzo źle wspominam ten okres. I właśnie dlatego nie chcę go romantyzować.

Psychologiem byłam już wtedy, kiedy sama zmagałam się z otyłością

To jest ważna część mojej historii. Z wykształcenia jestem psychologiem. Psychologiem byłam już wtedy, kiedy sama zmagałam się z otyłością. Dopiero moja własna historia odchudzania, późniejsze problemy z jedzeniem i doświadczenie zaburzeń odżywiania sprawiły, że zaczęłam coraz głębiej wchodzić w temat żywienia.

Chciałam zrozumieć nie tylko: Co jeść, żeby schudnąć?

Interesowało mnie coś znacznie więcej. Dlaczego człowiek może schudnąć, a mimo to nadal nie mieć zdrowej relacji z jedzeniem? Dlaczego po restrykcjach tak często pojawia się utrata kontroli? Dlaczego im więcej produktów sobie zabraniamy, tym bardziej później możemy mieć na nie ochotę? Dlaczego można osiągnąć wymarzoną wagę, a jednocześnie kompletnie zgubić po drodze własną psychikę? Dlatego później poszłam właśnie w żywienie. Zdobyłam wykształcenie w psychodietetyce i dietetyce klinicznej. Połączyłam moje wcześniejsze wykształcenie psychologiczne z wiedzą dotyczącą żywienia oraz z własnym doświadczeniem.

Poszłam dokładnie tam, gdzie mnie bolało.

Najpierw po to, żeby lepiej zrozumieć samą siebie. Później również po to, żeby pomagać innym nie popełniać błędów, które sama popełniałam.

Dzisiaj nie chcę już żyć „na diecie”

I chyba właśnie to jest największa zmiana. Nie chcę spędzać życia na zastanawianiu się, czy coś ma 300 czy 400 kalorii. Nie chcę ważyć każdego produktu. Nie chcę bać się normalnego jedzenia. Nie chcę dzielić produktów na „dobre” i „złe”, a siebie oceniać na podstawie tego, co danego dnia znalazło się na moim talerzu.

Jedzenie jest ważne. Zdrowie jest ważne. Aktywność fizyczna jest ważna.

Ale zdrowie psychiczne również jest częścią zdrowia.

Dzisiaj chcę jeść w sposób, który odżywia moje ciało, daje mi energię i pozwala mi normalnie funkcjonować. Chcę zjeść posiłek, poczuć sytość i wrócić do swojego życia, zamiast przez następne kilka godzin analizować, ile właśnie zjadłam. Zakazy nie zawsze dają większą kontrolę To jedna z najważniejszych rzeczy, których nauczyła mnie moja własna historia oraz późniejsza edukacja. Ciągłe ograniczanie sobie jedzenia nie musi oznaczać większej kontroli.

Czasami działa dokładnie odwrotnie.

„Od jutra już tego nie jem”.

„Od poniedziałku dieta”.

„Dzisiaj ostatni raz”.

„Zjadłam za dużo, więc jutro muszę jeść mniej”.

I zaczyna się błędne koło.

Restrykcja. Ogromna ochota. Utrata kontroli. Wyrzuty sumienia. Kolejna restrykcja.

Dlatego dzisiaj nie uczę ludzi perfekcyjnego jedzenia. Nie wierzę w perfekcyjne jedzenie. Wierzę w wiedzę, świadomość swojego organizmu, rozsądek i stworzenie takiego sposobu odżywiania, z którym można normalnie żyć. Również wtedy, kiedy są święta. Wakacje. Restauracja. Urodziny. Gorszy dzień. Albo po prostu zwyczajne życie.

Prawie 50 kilogramów mniej to tylko część mojego sukcesu

Tak, schudłam prawie 50 kilogramów.

Tak, utrzymuję swoją wagę.

Tak, jestem aktywna i dbam o swoje odżywianie.

Ale gdybym dzisiaj miała powiedzieć, z czego jestem najbardziej dumna, nie wskazałabym liczby na wadze. Największą zmianą jest to, że nie chcę już prowadzić wojny ze swoim ciałem. Po latach kontroli mogę żyć bez podporządkowywania całego dnia jedzeniu i kaloriom. Aktywność może być częścią mojego życia, a nie karą za zjedzony posiłek. Jedzenie nie musi być ani nagrodą, ani przewinieniem. I właśnie dlatego dzisiaj mówię o odchudzaniu inaczej. Nie chcę uczyć kobiet, jak przez kilka tygodni wytrzymać na kolejnej restrykcyjnej diecie.

Chcę pokazywać, jak budować sposób odżywiania, który można utrzymać przez lata. Jak przestać ciągle zaczynać „od poniedziałku”. Jak nauczyć się jeść bez obsesyjnego liczenia każdej kalorii i bez ciągłego poczucia winy.

Schudłam prawie 50 kilogramów. Ale najważniejsze nie jest to, ile kilogramów straciłam.

Najważniejsze jest to, że po drodze nauczyłam się, jak nie stracić samej siebie.

Anastasiia Wiernikowska