Historia z mojego dzieciństwa, której nie zapomnę do końca życia

Przypomniała mi się właśnie jedna historia z mojego dzieciństwa. I wiecie co? Do dzisiaj ja, stara, 34-letnia baba, pamiętam ją tak dobrze, jakby wydarzyła się wczoraj.

A przecież minęło tyle lat.

Jak już Wam opowiadałam, nie przelewało się nam. Rosłam bez ojca. Mama wychowywała mnie sama. Owszem, pracowała na wysokim stanowisku na Ukrainie, ale nie oznaczało to, że miałyśmy jakieś wielkie pieniądze.

Wiecie przecież, jak to wygląda. Pracujesz w państwówce, możesz mieć nawet nie wiadomo jakie stanowisko, ale kokosów z tego nie będzie.

No i pamiętam, że w naszym sąsiedztwie praktycznie wszystkie dzieci miały rowery.

Wszyscy mieli. Tylko ja nie.

A ja też chciałam mieć rower. Też chciałam nauczyć się jeździć. Też chciałam być jak inne dzieci.

Pewnego dnia chłopczyk z sąsiedztwa pozwolił mi wsiąść na swój rower. Chciał mi go pożyczyć, żebym mogła spróbować nauczyć się jeździć.

I wyobraźcie sobie taką sytuację.

Siadam na ten rower, szczęśliwa, że w końcu mogę spróbować, i nagle podchodzi jego ojciec.

Dorosły facet.

Człowiek, który doskonale wiedział, kim jestem. Wiedział, że wychowuję się bez ojca. Wiedział, że moja mama samotnie mnie wychowuje.

I wiecie, co mi powiedział?

„Zejdź z tego roweru. Idź do domu. Niech twój tata kupi ci rower”.

Do dzisiaj pamiętam te słowa.

Nie dlatego, że nie pozwolił mi jeździć na rowerze. Przecież to był rower jego dziecka, miał prawo nie chcieć go pożyczać.

Ale po co było mówić mi coś takiego?

„Niech twój tata ci kupi”.

Jaki tata?

Ten, którego nie miałam? Ten, który już nie żył?

Przecież on doskonale o tym wiedział.

I właśnie to zabolało mnie najbardziej.

Byłam już na tyle duża, żeby rozumieć, co ten człowiek powiedział. Rozumiałam, że nie chodziło tylko o rower.

Poczułam się wtedy strasznie upokorzona.

Wiecie, dzieci potrafią być okropne. Potrafią sobie dokuczać, wyśmiewać się z siebie, mówić bardzo przykre rzeczy. Dzieci potrafią wyrządzić innym dzieciom ogromną krzywdę.

Ale dla mnie jeszcze gorsze jest to, kiedy taką krzywdę wyrządza dziecku dorosły człowiek.

Człowiek, który ma rozum. Który rozumie sytuację. Który wie, że dziecko nie ma ojca, że matka wychowuje je sama, że w domu nie ma pieniędzy na wszystko.

I mimo tej wiedzy potrafi powiedzieć coś takiego.

Bo dziecko może nie rozumieć konsekwencji swoich słów.

Ale dorosły powinien rozumieć.

I pomyślcie sobie, ile lat minęło. Ja mam dzisiaj 34 lata. Mam własną rodzinę, własne dziecko, przeżyłam w życiu naprawdę wiele.

A mimo to pamiętam tamten rower. Pamiętam tego człowieka. I pamiętam dokładnie, co do mnie powiedział.

Nie pamiętam wszystkich zabawek, jakie miałam w dzieciństwie. Nie pamiętam wszystkich prezentów.

Ale pamiętam upokorzenie, które zafundował mi dorosły człowiek tylko dlatego, że byłam biednym dzieckiem wychowywanym bez ojca.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najbardziej przykre?

Że ja przecież nie prosiłam go o kupienie mi roweru.

Chciałam tylko przez chwilę pojeździć na rowerze kolegi.

Tylko tyle.

A dostałam lekcję, którą zapamiętałam na całe życie.