A przecież ja tak naprawdę pochodzę z biednej rodziny

I tutaj jest chyba największy paradoks tego całego mojego późniejszego wydawania pieniędzy.

Ja przecież pochodzę z biednej rodziny.

Owszem, mój ojciec był kapitanem statku podwodnego. Brzmi grubo, nie? Tylko że zmarł, kiedy miałam trzy lata, a moja mama nigdy nie była z nim w związku małżeńskim.

Wiecie, jak to kiedyś mówili?

Kapitan w każdym porcie ma swoją kobietę.

No i mój ojciec chyba idealnie wpisywał się w to powiedzenie.

Moja mama została przez niego oszukana. Mówił jej, że nie ma żony, nie ma dzieci, że ją kocha. Mama mu uwierzyła. Zaszła w ciążę.

A później wyszło na jaw, jak naprawdę wyglądała sytuacja.

Więc żadnych „pieniążków tatusia” w naszym życiu nie było. Ani dla mnie, ani dla mojej mamy.

Co ciekawe, moja mama wcześniej sama była naprawdę dobrze sytuowaną kobietą. Zajmowała bardzo wysokie stanowiska, dobrze zarabiała i miała odłożone pieniądze.

A później przyszedł 1991 rok i rozpad Związku Radzieckiego.

Mama była wtedy w ciąży ze mną.

I praktycznie straciła cały swój dorobek.

Zostało jej mieszkanie. I tyle.

Pieniądze, które przez lata zarabiała i odkładała, przepadły. Wszystko, na co pracowała.

I powiem wam jedno — ja naprawdę podziwiam ją za to, jak silną kobietą wtedy była.

Bo dzisiaj łatwo opowiedzieć tę historię w kilku zdaniach. Ale wyobraźcie sobie, że jesteście sami, jesteście w ciąży, świat dookoła dosłownie się rozpada i tracicie praktycznie wszystko, na co pracowaliście przez lata.

Ludzie wtedy nie wytrzymywali psychicznie takich sytuacji.

A ona wytrzymała.

Później urodziła mnie. Poród miała straszny, długo dochodziła do siebie i potrzebowała pomocy swojej mamy.

I właśnie wtedy zaczęła się u nas prawdziwa bieda.

Kiedy byłam malutka, mieszkałyśmy na wsi. Mieszkanie mamy było wynajmowane i z tego wpadały jakieś pieniądze.

Ale to oczywiście nie wystarczało.

Więc sprzedawało się właściwie wszystko, co tylko można było wyprodukować samemu.

To, co rosło w ogrodzie.

Trzymało się świniaki, kaczki. Wszystko, co można było sprzedać — było sprzedawane.

I tak wyglądało moje dzieciństwo.

Ciągłe oszczędzanie.

Nie było czegoś takiego, że pieniądze po prostu są i można je wydać. Każda złotówka — wtedy oczywiście nie złotówka 😂 — miała swoje przeznaczenie.

A najlepsze jest to, że nawet kiedy naprawdę nam się nie przelewało, moja mama i tak odkładała pieniądze dla mnie.

Bo trzeba będzie zapłacić za studia.

Bo kiedyś będę chciała zrobić prawo jazdy.

Bo będę potrzebowała tego.

Bo będę potrzebowała tamtego.

Zawsze myślała kilka lat do przodu.

I dzisiaj, kiedy sama jestem dorosłą kobietą, dopiero naprawdę rozumiem, ile ją to wszystko musiało kosztować.

Samotna kobieta. Małe dziecko. Straciła praktycznie cały swój wcześniejszy dorobek. Czasy, w których naprawdę nie było łatwo zacząć wszystkiego od początku.

A mimo tego dała mi wszystko, co mogła.

Powiem więcej.

Dała mi więcej, niż mogła.

I pomaga mi do dzisiaj.

Dlatego tutaj naprawdę: szacunek, mamo.

Bo ja mogę dzisiaj opowiadać o Gucci, sruci, Cartierach, podróżach, walizkach za 30 tysięcy i o tym, jak później kompletnie odleciałam z pieniędzmi.

Ale zanim pojawiło się to wszystko, była moja mama, wieś, świniaki, kaczki, ogród i odkładanie każdej możliwej kopiejki na moją przyszłość.

I chyba właśnie dlatego moja późniejsza relacja z pieniędzmi jest tak pokręcona.