I tutaj zaczyna się bogata bajka…

No dobra. Zostawiłam Patryka.

I tutaj zaczyna się bogata bajka. 😂

Pan od Mercedesa S-Klasa miał na imię Michał. Był deweloperem, budował osiedla w Poznaniu. Jego rodzice mieli - i z tego, co wiem, do dzisiaj mają — firmę z branży energetycznej, zajmowali się między innymi wiatrakami. Siostra była prawniczką.

Czyli wiecie…

Materialistyczna Anastazja patrzyła i myślała:

„No, no… ciekawie się robi.”

😂

Tylko że ja wtedy jeszcze nie znałam polskiego tak dobrze jak dzisiaj i nie wszystko rozumiałam.

Któregoś razu Michał powiedział mi, że jego siostra zapytała go:

- Po co pokazałeś jej swój dom za dwie bańki?

A ja siedzę i myślę:

„Jakie bańki? Co to w ogóle za bańki? O co kaman?”

😂

Naprawdę nie wiedziałam wtedy, że „dwie bańki” oznaczają dwa miliony.

Tak samo nie do końca zdawałam sobie sprawę, ile kosztuje Mercedes S-Klasa.

Teraz już wiem.

„Każda laska była moja, jak zobaczyła ten dom”

Zaczęliśmy się spotykać.

Byłam u niego w domu i któregoś dnia Michał powiedział mi, że właściwie każda kobieta była jego, jak tylko zobaczyła ten dom.

A ja sobie pomyślałam:

„A ja zagram z tobą inaczej, gościu.”

Nie będę uległa. Nie będzie tak, że zobaczę dom, samochód i od razu położę się z tobą do łóżka.

Zresztą ja po prostu taka nie jestem. Nigdy nie byłam osobą, która na pierwszym spotkaniu idzie z kimś do łóżka.

Więc zaczęła się trochę gra.

I chyba pierwszy raz ktoś nie zareagował na ten dom dokładnie tak, jak on się spodziewał.

Bukiety jak na ślub

Ale gest?

Boże, ludzie. Gest miał.

Jakie on mi kupował bukiety!

Dzisiaj takie bukiety widzę u kobiet idących do ślubu. Ogromne.

Wysyłał mi je pocztą kwiatową z karteczkami:

„Dla mojego blondaska.”

Przyjeżdżał z Poznania S-Klasą, zabierał mnie z Sulechowa, później odwoził z powrotem.

Nocowałam u niego.

I dalej nic.

😂

Pamiętam, jak któregoś razu powiedziałam mu mniej więcej:

- Słuchaj, ja jestem u ciebie w gościnie, więc ja śpię w twoim łóżku, a ty możesz sobie iść spać do pokoju gościnnego.

Te gały, które wtedy zrobił…

😂

Chyba nie do końca tak wyobrażał sobie ten wieczór.

Kocham pieniądze, ale tutaj nawet dla mnie było już za dużo

I teraz coś, co może zabrzmieć dziwnie po tych wszystkich moich opowieściach o materialistycznej Anastazji.

Ja kocham pieniądze.

Zawsze lubiłam pieniądze, lubiłam wygodę, lubiłam ładne rzeczy i nigdy specjalnie tego nie ukrywałam.

Ale poziom pieniędzy, który zobaczyłam wtedy w Poznaniu…

nawet dla mnie był za duży.

Ja się w tym świecie momentami zwyczajnie źle czułam.

Pamiętam do dzisiaj: gwiazda z przodu S-Klasy, ogromny bukiet obok mnie i ja nagrywająca telefonem, jak jedziemy.

A kiedyś pozwolił mi nawet poprowadzić tę S-Klasę.

Ludzie…

Ja wyszłam z niej mokra. 😂

Tak się stresowałam.

Bałam się chyba wszystkiego - tego samochodu, jego wartości, żeby czegoś nie zrobić, nie zarysować, nie rozwalić.

Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy naprawdę był to dla mnie zupełnie inny świat.

I chyba pierwszy raz pomyślałam:

„Kurde. On jest dla mnie ZA bogaty.”

Sukienka za 100 złotych i restauracja, do której bałam się wejść

I pamiętajcie jeszcze jedną rzecz.

Ja wtedy ważyłam około 80 kilogramów. Nie wyglądałam tak jak dzisiaj, nie miałam dzisiejszej pewności siebie, pieniędzy też nie miałam.

I któregoś razu Michał zaprosił mnie do Winnego Dworku.

Tak.

Tego samego Winnego Dworku, w którym kilka lat później zrobiłam swoje wesele.

Wtedy jednak nie szłam tam jako panna młoda.

Ja nawet nie miałam w czym tam pójść.

Pamiętam ten wstyd do dzisiaj.

Patrzyłam na swoje ubrania i myślałam: Boże, co ja mam na siebie założyć?

W końcu kupiłam sobie sukienkę za 100 złotych.

I poszłam.

Siedzę w tej restauracji, dookoła cały ten świat, którego kompletnie nie znałam, a on zamawia jeleninę.

A ja?

Ja nawet nie wiedziałam, jak tę jeleninę jeść.

😂

I to chyba najlepiej pokazuje różnicę między naszymi światami.

Z jednej strony imponowało mi to wszystko. Nie będę teraz udawać, że nie.

A z drugiej strony siedziałam tam w swojej sukience za stówę i czułam się po prostu… nie na swoim miejscu.

„Powinnaś robić takie paznokcie”

Była też historia z moimi paznokciami.

Pamiętajcie, że ja wtedy byłam jeszcze totalnym papagajem. Na każdym paznokciu potrafiłam mieć inny kolor.

I któregoś dnia Michał mówi mi, jaki kolor paznokci jego zdaniem powinnam sobie robić.

A ja patrzę na niego i myślę:

„Gościu, co ty mi będziesz mówił, jakie JA mam robić paznokcie?”

😂

Tym bardziej że on miał w domu piec na węgiel i raz na jakiś czas musiał przy nim coś robić. I te jego paznokcie później były czarne.

Więc mówię:

- Ty sobie najpierw swój manicure ogarnij, a później będziesz zajmował się moim.

I tyle było z doradzania Anastazji koloru paznokci.

Ale żeby nie było - naprawdę go lubiłam

Bo nie chcę też zrobić z tej historii czegoś, czym ona nie była.

To był bardzo inteligentny facet. Naprawdę było z nim o czym porozmawiać. Miał poczucie humoru, mogliśmy gadać, śmiać się, spędzać razem czas.

Ja nawet gotowałam mu ukraińskie potrawy.

Więc to nie było tak, że widziałam wyłącznie S-Klasę, dom i pieniądze.

Zaczęłam go poznawać.

Tylko że razem z tym zaczęłam zauważać rzeczy, które podobały mi się już zdecydowanie mniej.

I wtedy zapaliły mi się czerwone lampki

Jedną z rzeczy, która bardzo mnie niepokoiła, było to, że miał padaczkę, a zdarzało mu się prowadzić po alkoholu.

Dla mnie to była ogromna czerwona flaga.

Ale pojawiła się też druga.

W pewnym momencie usłyszałam właściwie gotowy plan na moje życie.

Że przeprowadzam się do niego.

On załatwi transport moich rzeczy z Sulechowa.

Ja zwalniam się ze swojej pracy.

Zaczynam pracować u niego — jakieś lepsze stanowisko, kierownicze, biurowe, może sekretarka, coś się znajdzie. Oczywiście inne pieniądze.

Wszystko miało być załatwione.

Tylko wiecie, czego w tym wszystkim trochę zabrakło?

Pytania, czy ja w ogóle tego chcę.

„Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska”

I później powiedział mi coś, co pamiętam do dzisiaj.

Tak właściwie z niczego.

Powiedział mniej więcej:

- Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska.

Że on jest nerwowy. Że ma taki charakter. Że będzie mi z nim ciężko.

I ja sobie pomyślałam:

„Zaraz, zaraz…”

Bo pieniądze pieniędzmi.

S-Klasa S-Klasą.

Dom za dwie bańki domem za dwie bańki.

Ale ja nie chcę siedzieć w żadnym kącie i płakać do psa.

Na początku zresztą nawet mojego psa nie chciał. Później zmienił zdanie - kupił mu legowisko, zrobił nawet zabezpieczenie, żeby pies nie wybiegł.

Widać było, że się starał.

Ale pewnych słów nie da się już „odusłyszeć”.

I wybrałam siebie

Wiecie, co jest w tej historii najśmieszniejsze?

Materialistyczna Anastazja zostawiła Patryka dla faceta z S-Klasą.

A później ta sama materialistyczna Anastazja popatrzyła na całą tę „bogatą bajkę” i powiedziała:

„Nie. Ja się na takie życie nie godzę.”

I zakończyłam tę relację.

A Michał miał już wykupioną wycieczkę.

Dominikana.

Na jego urodziny.

I tak oto zostawiłam faceta przed wyjazdem…

…i przepadła mi wycieczka na Dominikanę.

😂

A żeby było jeszcze ciekawiej - wiele lat później nasze drogi jeszcze na moment się przecięły. Odezwał się do mnie nawet mniej więcej pół roku temu. Z tego, co mi powiedział, jego życie też potoczyło się dalej -był po rozwodzie i miał córeczkę mniej więcej w wieku mojego Leosia.

Ale to już zupełnie inna historia.

Bo wtedy, w 2017 roku, miałam większy problem:

zostawiłam Patryka dla Michała, zostawiłam Michała… i zostałam sama.

No dobra. Zostawiłam Patryka.

I tutaj zaczyna się bogata bajka. 😂

Pan od Mercedesa S-Klasa miał na imię Michał. Był deweloperem, budował osiedla w Poznaniu. Jego rodzice mieli - i z tego, co wiem, do dzisiaj mają - firmę z branży energetycznej, zajmowali się między innymi wiatrakami. Siostra była prawniczką.

Czyli wiecie…

Materialistyczna Anastazja patrzyła i myślała:

„No, no… ciekawie się robi.”

😂

Tylko że ja wtedy jeszcze nie znałam polskiego tak dobrze jak dzisiaj i nie wszystko rozumiałam.

Któregoś razu Michał powiedział mi, że jego siostra zapytała go:

- Po co pokazałeś jej swój dom za dwie bańki?

A ja siedzę i myślę:

„Jakie bańki? Co to w ogóle za bańki? O co kaman?”

😂

Naprawdę nie wiedziałam wtedy, że „dwie bańki” oznaczają dwa miliony.

Tak samo nie do końca zdawałam sobie sprawę, ile kosztuje Mercedes S-Klasa.

Teraz już wiem.

„Każda laska była moja, jak zobaczyła ten dom”

Zaczęliśmy się spotykać.

Byłam u niego w domu i któregoś dnia Michał powiedział mi, że właściwie każda kobieta była jego, jak tylko zobaczyła ten dom.

A ja sobie pomyślałam:

„A ja zagram z tobą inaczej, gościu.”

Nie będę uległa. Nie będzie tak, że zobaczę dom, samochód i od razu położę się z tobą do łóżka.

Zresztą ja po prostu taka nie jestem. Nigdy nie byłam osobą, która na pierwszym spotkaniu idzie z kimś do łóżka.

Więc zaczęła się trochę gra.

I chyba pierwszy raz ktoś nie zareagował na ten dom dokładnie tak, jak on się spodziewał.

Bukiety jak na ślub

Ale gest?

Boże, ludzie. Gest miał.

Jakie on mi kupował bukiety!

Dzisiaj takie bukiety widzę u kobiet idących do ślubu. Ogromne.

Wysyłał mi je pocztą kwiatową z karteczkami:

„Dla mojego blondaska.”

Przyjeżdżał z Poznania S-Klasą, zabierał mnie z Sulechowa, później odwoził z powrotem.

Nocowałam u niego.

I dalej nic.

😂

Pamiętam, jak któregoś razu powiedziałam mu mniej więcej:

-Słuchaj, ja jestem u ciebie w gościnie, więc ja śpię w twoim łóżku, a ty możesz sobie iść spać do pokoju gościnnego.

Te gały, które wtedy zrobił…

😂

Chyba nie do końca tak wyobrażał sobie ten wieczór.

Kocham pieniądze, ale tutaj nawet dla mnie było już za dużo

I teraz coś, co może zabrzmieć dziwnie po tych wszystkich moich opowieściach o materialistycznej Anastazji.

Ja kocham pieniądze.

Zawsze lubiłam pieniądze, lubiłam wygodę, lubiłam ładne rzeczy i nigdy specjalnie tego nie ukrywałam.

Ale poziom pieniędzy, który zobaczyłam wtedy w Poznaniu…

nawet dla mnie był za duży.

Ja się w tym świecie momentami zwyczajnie źle czułam.

Pamiętam do dzisiaj: gwiazda z przodu S-Klasy, ogromny bukiet obok mnie i ja nagrywająca telefonem, jak jedziemy.

A kiedyś pozwolił mi nawet poprowadzić tę S-Klasę.

Ludzie…

Ja wyszłam z niej mokra. 😂

Tak się stresowałam.

Bałam się chyba wszystkiego - tego samochodu, jego wartości, żeby czegoś nie zrobić, nie zarysować, nie rozwalić.

Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy naprawdę był to dla mnie zupełnie inny świat.

I chyba pierwszy raz pomyślałam:

„Kurde. On jest dla mnie ZA bogaty.”

Sukienka za 100 złotych i restauracja, do której bałam się wejść

I pamiętajcie jeszcze jedną rzecz.

Ja wtedy ważyłam około 80 kilogramów. Nie wyglądałam tak jak dzisiaj, nie miałam dzisiejszej pewności siebie, pieniędzy też nie miałam.

I któregoś razu Michał zaprosił mnie do Winnego Dworku.

Tak.

Tego samego Winnego Dworku, w którym kilka lat później zrobiłam swoje wesele.

Wtedy jednak nie szłam tam jako panna młoda.

Ja nawet nie miałam w czym tam pójść.

Pamiętam ten wstyd do dzisiaj.

Patrzyłam na swoje ubrania i myślałam: Boże, co ja mam na siebie założyć?

W końcu kupiłam sobie sukienkę za 100 złotych.

I poszłam.

Siedzę w tej restauracji, dookoła cały ten świat, którego kompletnie nie znałam, a on zamawia jeleninę.

A ja?

Ja nawet nie wiedziałam, jak tę jeleninę jeść.

😂

I to chyba najlepiej pokazuje różnicę między naszymi światami.

Z jednej strony imponowało mi to wszystko. Nie będę teraz udawać, że nie.

A z drugiej strony siedziałam tam w swojej sukience za stówę i czułam się po prostu… nie na swoim miejscu.

„Powinnaś robić takie paznokcie”

Była też historia z moimi paznokciami.

Pamiętajcie, że ja wtedy byłam jeszcze totalnym papagajem. Na każdym paznokciu potrafiłam mieć inny kolor.

I któregoś dnia Michał mówi mi, jaki kolor paznokci jego zdaniem powinnam sobie robić.

A ja patrzę na niego i myślę:

„Gościu, co ty mi będziesz mówił, jakie JA mam robić paznokcie?”

😂

Tym bardziej że on miał w domu piec na węgiel i raz na jakiś czas musiał przy nim coś robić. I te jego paznokcie później były czarne.

Więc mówię:

- Ty sobie najpierw swój manicure ogarnij, a później będziesz zajmował się moim.

I tyle było z doradzania Anastazji koloru paznokci.

Ale żeby nie było -naprawdę go lubiłam

Bo nie chcę też zrobić z tej historii czegoś, czym ona nie była.

To był bardzo inteligentny facet. Naprawdę było z nim o czym porozmawiać. Miał poczucie humoru, mogliśmy gadać, śmiać się, spędzać razem czas.

Ja nawet gotowałam mu ukraińskie potrawy.

Więc to nie było tak, że widziałam wyłącznie S-Klasę, dom i pieniądze.

Zaczęłam go poznawać.

Tylko że razem z tym zaczęłam zauważać rzeczy, które podobały mi się już zdecydowanie mniej.

I wtedy zapaliły mi się czerwone lampki

Jedną z rzeczy, która bardzo mnie niepokoiła, było to, że miał padaczkę, a zdarzało mu się prowadzić po alkoholu.

Dla mnie to była ogromna czerwona flaga.

Ale pojawiła się też druga.

W pewnym momencie usłyszałam właściwie gotowy plan na moje życie.

Że przeprowadzam się do niego.

On załatwi transport moich rzeczy z Sulechowa.

Ja zwalniam się ze swojej pracy.

Zaczynam pracować u niego - jakieś lepsze stanowisko, kierownicze, biurowe, może sekretarka, coś się znajdzie. Oczywiście inne pieniądze.

Wszystko miało być załatwione.

Tylko wiecie, czego w tym wszystkim trochę zabrakło?

Pytania, czy ja w ogóle tego chcę.

„Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska”

I później powiedział mi coś, co pamiętam do dzisiaj.

Tak właściwie z niczego.

Powiedział mniej więcej:

-Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska.

Że on jest nerwowy. Że ma taki charakter. Że będzie mi z nim ciężko.

I ja sobie pomyślałam:

„Zaraz, zaraz…”

Bo pieniądze pieniędzmi.

S-Klasa S-Klasą.

Dom za dwie bańki domem za dwie bańki.

Ale ja nie chcę siedzieć w żadnym kącie i płakać do psa.

Na początku zresztą nawet mojego psa nie chciał. Później zmienił zdanie - kupił mu legowisko, zrobił nawet zabezpieczenie, żeby pies nie wybiegł.

Widać było, że się starał.

Ale pewnych słów nie da się już „odusłyszeć”.

I wybrałam siebie

Wiecie, co jest w tej historii najśmieszniejsze?

Materialistyczna Anastazja zostawiła Patryka dla faceta z S-Klasą.

A później ta sama materialistyczna Anastazja popatrzyła na całą tę „bogatą bajkę” i powiedziała:

„Nie. Ja się na takie życie nie godzę.”

I zakończyłam tę relację.

A Michał miał już wykupioną wycieczkę.

Dominikana.

Na jego urodziny.

I tak oto zostawiłam faceta przed wyjazdem…

…i przepadła mi wycieczka na Dominikanę.

😂

A żeby było jeszcze ciekawiej - wiele lat później nasze drogi jeszcze na moment się przecięły. Odezwał się do mnie nawet mniej więcej pół roku temu. Z tego, co mi powiedział, jego życie też potoczyło się dalej - był po rozwodzie i miał córeczkę mniej więcej w wieku mojego Leosia.

Ale to już zupełnie inna historia.

Bo wtedy, w 2017 roku, miałam większy problem:

zostawiłam Patryka dla Michała, zostawiłam Michała… i zostałam sama.

No dobra. Zostawiłam Patryka.

I tutaj zaczyna się bogata bajka. 😂

Pan od Mercedesa S-Klasa miał na imię Michał. Był deweloperem, budował osiedla w Poznaniu. Jego rodzice mieli -i z tego, co wiem, do dzisiaj mają - firmę z branży energetycznej, zajmowali się między innymi wiatrakami. Siostra była prawniczką.

Czyli wiecie…

Materialistyczna Anastazja patrzyła i myślała:

„No, no… ciekawie się robi.”

😂

Tylko że ja wtedy jeszcze nie znałam polskiego tak dobrze jak dzisiaj i nie wszystko rozumiałam.

Któregoś razu Michał powiedział mi, że jego siostra zapytała go:

- Po co pokazałeś jej swój dom za dwie bańki?

A ja siedzę i myślę:

„Jakie bańki? Co to w ogóle za bańki? O co kaman?”

😂

Naprawdę nie wiedziałam wtedy, że „dwie bańki” oznaczają dwa miliony.

Tak samo nie do końca zdawałam sobie sprawę, ile kosztuje Mercedes S-Klasa.

Teraz już wiem.

„Każda laska była moja, jak zobaczyła ten dom”

Zaczęliśmy się spotykać.

Byłam u niego w domu i któregoś dnia Michał powiedział mi, że właściwie każda kobieta była jego, jak tylko zobaczyła ten dom.

A ja sobie pomyślałam:

„A ja zagram z tobą inaczej, gościu.”

Nie będę uległa. Nie będzie tak, że zobaczę dom, samochód i od razu położę się z tobą do łóżka.

Zresztą ja po prostu taka nie jestem. Nigdy nie byłam osobą, która na pierwszym spotkaniu idzie z kimś do łóżka.

Więc zaczęła się trochę gra.

I chyba pierwszy raz ktoś nie zareagował na ten dom dokładnie tak, jak on się spodziewał.

Bukiety jak na ślub

Ale gest?

Boże, ludzie. Gest miał.

Jakie on mi kupował bukiety!

Dzisiaj takie bukiety widzę u kobiet idących do ślubu. Ogromne.

Wysyłał mi je pocztą kwiatową z karteczkami:

„Dla mojego blondaska.”

Przyjeżdżał z Poznania S-Klasą, zabierał mnie z Sulechowa, później odwoził z powrotem.

Nocowałam u niego.

I dalej nic.

😂

Pamiętam, jak któregoś razu powiedziałam mu mniej więcej:

- Słuchaj, ja jestem u ciebie w gościnie, więc ja śpię w twoim łóżku, a ty możesz sobie iść spać do pokoju gościnnego.

Te gały, które wtedy zrobił…

😂

Chyba nie do końca tak wyobrażał sobie ten wieczór.

Kocham pieniądze, ale tutaj nawet dla mnie było już za dużo

I teraz coś, co może zabrzmieć dziwnie po tych wszystkich moich opowieściach o materialistycznej Anastazji.

Ja kocham pieniądze.

Zawsze lubiłam pieniądze, lubiłam wygodę, lubiłam ładne rzeczy i nigdy specjalnie tego nie ukrywałam.

Ale poziom pieniędzy, który zobaczyłam wtedy w Poznaniu…

nawet dla mnie był za duży.

Ja się w tym świecie momentami zwyczajnie źle czułam.

Pamiętam do dzisiaj: gwiazda z przodu S-Klasy, ogromny bukiet obok mnie i ja nagrywająca telefonem, jak jedziemy.

A kiedyś pozwolił mi nawet poprowadzić tę S-Klasę.

Ludzie…

Ja wyszłam z niej mokra. 😂

Tak się stresowałam.

Bałam się chyba wszystkiego - tego samochodu, jego wartości, żeby czegoś nie zrobić, nie zarysować, nie rozwalić.

Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy naprawdę był to dla mnie zupełnie inny świat.

I chyba pierwszy raz pomyślałam:

„Kurde. On jest dla mnie ZA bogaty.”

Sukienka za 100 złotych i restauracja, do której bałam się wejść

I pamiętajcie jeszcze jedną rzecz.

Ja wtedy ważyłam około 80 kilogramów. Nie wyglądałam tak jak dzisiaj, nie miałam dzisiejszej pewności siebie, pieniędzy też nie miałam.

I któregoś razu Michał zaprosił mnie do Winnego Dworku.

Tak.

Tego samego Winnego Dworku, w którym kilka lat później zrobiłam swoje wesele.

Wtedy jednak nie szłam tam jako panna młoda.

Ja nawet nie miałam w czym tam pójść.

Pamiętam ten wstyd do dzisiaj.

Patrzyłam na swoje ubrania i myślałam: Boże, co ja mam na siebie założyć?

W końcu kupiłam sobie sukienkę za 100 złotych.

I poszłam.

Siedzę w tej restauracji, dookoła cały ten świat, którego kompletnie nie znałam, a on zamawia jeleninę.

A ja?

Ja nawet nie wiedziałam, jak tę jeleninę jeść.

😂

I to chyba najlepiej pokazuje różnicę między naszymi światami.

Z jednej strony imponowało mi to wszystko. Nie będę teraz udawać, że nie.

A z drugiej strony siedziałam tam w swojej sukience za stówę i czułam się po prostu… nie na swoim miejscu.

„Powinnaś robić takie paznokcie”

Była też historia z moimi paznokciami.

Pamiętajcie, że ja wtedy byłam jeszcze totalnym papagajem. Na każdym paznokciu potrafiłam mieć inny kolor.

I któregoś dnia Michał mówi mi, jaki kolor paznokci jego zdaniem powinnam sobie robić.

A ja patrzę na niego i myślę:

„Gościu, co ty mi będziesz mówił, jakie JA mam robić paznokcie?”

😂

Tym bardziej że on miał w domu piec na węgiel i raz na jakiś czas musiał przy nim coś robić. I te jego paznokcie później były czarne.

Więc mówię:

- Ty sobie najpierw swój manicure ogarnij, a później będziesz zajmował się moim.

I tyle było z doradzania Anastazji koloru paznokci.

Ale żeby nie było - naprawdę go lubiłam

Bo nie chcę też zrobić z tej historii czegoś, czym ona nie była.

To był bardzo inteligentny facet. Naprawdę było z nim o czym porozmawiać. Miał poczucie humoru, mogliśmy gadać, śmiać się, spędzać razem czas.

Ja nawet gotowałam mu ukraińskie potrawy.

Więc to nie było tak, że widziałam wyłącznie S-Klasę, dom i pieniądze.

Zaczęłam go poznawać.

Tylko że razem z tym zaczęłam zauważać rzeczy, które podobały mi się już zdecydowanie mniej.

I wtedy zapaliły mi się czerwone lampki

Jedną z rzeczy, która bardzo mnie niepokoiła, było to, że miał padaczkę, a zdarzało mu się prowadzić po alkoholu.

Dla mnie to była ogromna czerwona flaga.

Ale pojawiła się też druga.

W pewnym momencie usłyszałam właściwie gotowy plan na moje życie.

Że przeprowadzam się do niego.

On załatwi transport moich rzeczy z Sulechowa.

Ja zwalniam się ze swojej pracy.

Zaczynam pracować u niego - jakieś lepsze stanowisko, kierownicze, biurowe, może sekretarka, coś się znajdzie. Oczywiście inne pieniądze.

Wszystko miało być załatwione.

Tylko wiecie, czego w tym wszystkim trochę zabrakło?

Pytania, czy ja w ogóle tego chcę.

„Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska”

I później powiedział mi coś, co pamiętam do dzisiaj.

Tak właściwie z niczego.

Powiedział mniej więcej:

- Jeszcze nieraz będziesz siedzieć w kącie i płakać do swojego pieska.

Że on jest nerwowy. Że ma taki charakter. Że będzie mi z nim ciężko.

I ja sobie pomyślałam:

„Zaraz, zaraz…”

Bo pieniądze pieniędzmi.

S-Klasa S-Klasą.

Dom za dwie bańki domem za dwie bańki.

Ale ja nie chcę siedzieć w żadnym kącie i płakać do psa.

Na początku zresztą nawet mojego psa nie chciał. Później zmienił zdanie — kupił mu legowisko, zrobił nawet zabezpieczenie, żeby pies nie wybiegł.

Widać było, że się starał.

Ale pewnych słów nie da się już „odusłyszeć”.

I wybrałam siebie

Wiecie, co jest w tej historii najśmieszniejsze?

Materialistyczna Anastazja zostawiła Patryka dla faceta z S-Klasą.

A później ta sama materialistyczna Anastazja popatrzyła na całą tę „bogatą bajkę” i powiedziała:

„Nie. Ja się na takie życie nie godzę.”

I zakończyłam tę relację.

A Michał miał już wykupioną wycieczkę.

Dominikana.

Na jego urodziny.

I tak oto zostawiłam faceta przed wyjazdem…

…i przepadła mi wycieczka na Dominikanę.

😂

A żeby było jeszcze ciekawiej - wiele lat później nasze drogi jeszcze na moment się przecięły. Odezwał się do mnie nawet mniej więcej pół roku temu. Z tego, co mi powiedział, jego życie też potoczyło się dalej - był po rozwodzie i miał córeczkę mniej więcej w wieku mojego Leosia.

Ale to już zupełnie inna historia.

Bo wtedy, w 2017 roku, miałam większy problem:

zostawiłam Patryka dla Michała, zostawiłam Michała… i zostałam sama.