I wtedy zaczął mi się przypominać Patryk…

 

I tak siedziałam sobie w tym Świnoujściu, jadłam chleb z serem, a z drugiej strony miałam w głowie Poznań — chałupę za dwie bańki i bukiet kwiatów za tysiąc złotych.

Przepaść.

Tam było tak. Tutaj było zupełnie inaczej. Jeden świat nie miał nic wspólnego z drugim.

I właśnie gdzieś pomiędzy tym wszystkim coraz częściej przypominał mi się Patryk.

Bo wiecie, co mnie w nim wtedy najbardziej urzekło? I co, z perspektywy czasu, uważam za jedną z najważniejszych cech, przez które ostatecznie go wybrałam?

On był słowny.

Powiedział — zrobił.

Bez kręcenia. Bez zmieniania zdania pięć razy. Bez wielkich deklaracji, z których następnego dnia nic nie zostawało.

Patryk zawsze mówił:

„Ja nie mam nic oprócz swojego słowa. Jestem wart tyle, ile warte jest moje słowo”.

I rzeczywiście taki był. Jak powiedział, że coś zrobi — robił. Dla mnie to było bardzo „po męsku”: powiedziałeś — zrobiłeś. Koniec.

Do tego poczucie humoru. Myśmy potrafili śmiać się do łez. Zresztą potrafimy do dzisiaj. 😂

Dystans do siebie. Uczciwość. Pracowitość.

I była jeszcze jedna rzecz, która dla mnie miała ogromne znaczenie.

Ja już wtedy widziałam, że Patryk jest człowiekiem, z którym da się żyć we dwoje, a nie obok siebie.

Wiecie, jak to czasami jest z facetami: jeden ma zawsze rację, drugi zrobi wszystko dokładnie odwrotnie, bo przecież „kobieta nie będzie mu mówiła”, trzeci słucha wyłącznie mamusi, a czwarty uważa, że skoro jest facetem, to on rządzi i koniec dyskusji.

A Patryk taki nie był.

I nie chodzi o to, że chciałam nim rządzić. 😂 Chociaż umówmy się — już wtedy wiedziałam, że trochę da się nim pokierować.

Chodziło o coś innego.

On mnie słuchał. Brał moje zdanie pod uwagę. Mogłam mu coś powiedzieć, wytłumaczyć, przekonać go. Nie miał tego idiotycznego podejścia: „nie zrobię tak tylko dlatego, że ty mi powiedziałaś”.

Czułam, że z tym człowiekiem można coś wspólnie budować. Że można się dogadać.

I chyba właśnie dlatego po tych wszystkich moich „ideałach” — po wielkich domach, tytułach naukowych, drogich samochodach, kwiatach za tysiąc złotych i chlebie z serem na drugim końcu Polski — znowu pomyślałam o tym Patryku.

Bo przecież równie dobrze mogłam wtedy powiedzieć:

„Pies pogryzł mi kurtkę? Dobra, wyrzucam kurtkę i do widzenia. Szukamy następnego chłopa”. 😂

Ale jednak odezwałam się w sprawie tej kurtki.

Bo gdzieś z tyłu głowy miałam:

„Kurde… z tym Patrykiem to wcale nie było tak źle”.

I chyba już wtedy zaczynałam rozumieć, że przy wyborze człowieka do życia dom za dwie bańki nie zawsze wygrywa z chlebem z serem. A bukiet za tysiąc złotych nie jest wart więcej niż słowo człowieka, na którym naprawdę można polegać.