Jak jedna pogryziona kurtka znowu połączyła mnie z Patrykiem

No i zostałam sama. Bez Michała, bez Patryka. Za to dalej siedziałam w tym samym biurze i zarabiałam najniższą krajową, którą jeszcze dostawałam praktycznie na raty. Zbliżał się koniec roku, święta, a mnie jakoś tak zrobiło się smutno, nudno… Chociaż chyba sama do końca nie wiedziałam, czego wtedy chcę.

I któregoś dnia wzięło mnie na sprzątanie.

Sprzątam mieszkanie i nagle patrzę — leży skórzana kurtka Patryka. Do dzisiaj nie wiem, z jakiej racji ten chłop w ogóle zostawił ją u mnie, ale zostawił. A żeby było jeszcze ciekawiej, Gerda — wtedy jeszcze moja Gerda — zdążyła tę kurtkę porządnie pogryźć.

Patrzę na nią i myślę sobie: kurka, przecież to dobra skórzana kurtka. Szkoda wyrzucić. Zaniosę ją do szewca, niech ją podszyje, naprawi, zrobi z nią cokolwiek, żeby jeszcze wyglądała jak kurtka, a nie jak ofiara mojego psa. 😂

I naprawdę, nie było w tym żadnego wielkiego romantycznego planu. Nie siedziałam z tą kurtką w rękach i nie myślałam: „O Boże, to znak, musimy do siebie wrócić”.

Ale też nie będę teraz udawać świętej. 😂

Gdzieś tam z tyłu głowy miałam jedną bardzo przyziemną rzecz — nie miałam hajsu na święta. W ogóle. Byłam goła i wesoła. Najniższa krajowa wypłacana na raty, święta za chwilę, a w portfelu przeciąg. Więc gdzieś tam sobie myślałam: kurka… no coś by się jednak przydało. 😂

Ale oficjalnie? Ja tylko chciałam oddać chłopu kurtkę. Przynajmniej tak sobie wtedy tłumaczyłam.

Zaniosłam ją do szewca. Szewc wszystko pięknie ogarnął, 25 zł zapłaciłam i piszę do Patryka:

— Mam twoją kurtkę. Naprawiłam ją. Możesz sobie odebrać.

Cisza.

Jeden dzień.

Drugi dzień.

Trzeci dzień.

Ja już sobie myślę: ale skubany! 😂 Człowiek mu kurtkę uratował, własne 25 zł zainwestował, a ten nawet odpisać nie potrafi. No dobra, ciul z tobą. Zaraz tę kurtkę wyrzucę i będzie po problemie.

I dokładnie wtedy, po trzech dniach, przychodzi wiadomość:

„Cześć. Zostawiłem telefon w Berlinie. Jak coś, możemy się spotkać.”

No i super. 😂

Piszę mu, że mam dla niego kurtkę. A on do mnie:

— Tylko kurtkę?

Ja:

— Tak. Tylko kurtkę.

No przecież po nic więcej do niego nie szłam! Przynajmniej taki był plan…

Spotkaliśmy się. I oczywiście Anastazja, jak to Anastazja — poszła za darmo zjeść. 😂 

Pogadaliśmy, posiedzieliśmy i jakoś tak, zupełnie nie wiadomo kiedy, wszystko zaczęło się znowu kręcić.

A że zbliżały się święta, pomyślałam sobie: dobra, sama na święta siedzieć nie będę.

I tak oto przez jedną pogryzioną przez Gerdę skórzaną kurtkę, naprawioną za całe 25 zł, pojechałam z Patrykiem na święta do jego rodziny, a później na Sylwestra do Kilonii.

I pomyśleć, że jeszcze chwilę wcześniej chciałam tę kurtkę wyrzucić do śmieci.

Gdybym wtedy ją wyrzuciła, kto wie, czy dzisiaj w ogóle pisałabym tę historię…