NO DOBRA ... NIE PYKŁO CZYLI JAK NAPRAWDĘ ZACZĘŁAM SIĘ SPOTYKAĆ ZE SWOIM PRZYSZŁYM MĘŻEM ?

W poprzedniej części skończyliśmy na tym, że miałam genialny plan: wydoić oszczędności Niemca i później go zostawić.
No i dobra.
Nie pykło. 😂


Zaczęliśmy się spotykać.
Patryk pracował wtedy głównie w Niemczech. Jest takim trochę „mieszanym” Niemcem. Jego ojciec jest Polakiem — stąd też nazwisko Wiernikowski. Kiedyś wyjechał z komunistycznej Polski do Kilonii, czyli niemieckiego Kiel, osiedlił się tam i właśnie stamtąd pochodzi mój mąż.
No i nie będę Wam wciskać bajek.
Oczywiście, że mnie to wszystko interesowało.
Niemcy, niemiecka wypłata, niemiecki perfekcyjny, polski też zna…
Chłopak niegłupi.
Myślę sobie: no dobra, zobaczymy.
Pierwszy warunek: fajki
Był tylko jeden problem.
Palił.
A mnie się to kompletnie nie podobało.
Więc od razu postawiłam warunki. Przy mnie przestał palić. Nie palił w ogóle.
Warunki stawiałam elegancko. 😂
No i zaczęliśmy się spotykać.
On cały czas wyjeżdżał w delegacje, mieszkał wtedy w jakimś małym pokoiku. A czym jeździł ten mój bogaty Niemiec?
Fiatem Uno.
😂


Ten niemiecki samochód, w który wcześniej wjechałam, był służbowy.
Patryk pracował przy światłowodach w Niemczech. Był brygadzistą, operatorem koparki, wcześniej zajmował się też brukarstwem. Tak naprawdę od tego zaczynał swoją pracę w Niemczech — koparka, kostka, robota fizyczna.
A ja już wtedy patrzyłam na niego i myślałam:
„Chłopie, ty mówisz perfekcyjnie po niemiecku, znasz polski i ja ciebie naprawdę nie widzę przez całe życie jako brukarza czy operatora koparki.”
Ja już go widziałam gdzie indziej.
Ale dobra. Do tego jeszcze wrócimy.
Romantyk? No… niekoniecznie
Z romantyzmem u Patryka też było ciekawie.
Któregoś dnia mówi mi:
— Kupiłem ciuchy dla ciebie.
No to ja oczywiście myślę, że dla mnie.
Spotykamy się, patrzę na torbę i pytam:
— No dobra, a gdzie te ciuchy?
A on:
— No przecież mam je na sobie. Kupiłem je dla ciebie, żeby ci się podobać.
Mhm.
Okej.
😂
Taki romantyk.
Szampon za 100 złotych prawie zakończył naszą znajomość
Innym razem chciałam jakiś szampon za 100 złotych.
A on:
— Szampon za STO ZŁOTYCH?! Absolutnie nie. W życiu.
A ja sobie pomyślałam:
„Dobra. Do widzenia.”
😂
Chłop chyba zobaczył, że sytuacja robi się poważna, przemyślał temat i później dzwoni:
— Kupię tobie wszystko.
Aha.
Okej.
Plus.
Możemy rozmawiać dalej. 😂
I wtedy zostawił mi 600 złotych w kuchni
Po paru miesiącach zaprosiłam go do siebie do Sulechowa.
Między nami jeszcze nic nie było. Ja tam, wiecie… dziewczynka, dziewczynka. 😂
Patryk wyjechał i później mówi:
— Popatrz, coś ci zostawiłem w kuchni.
No to idę.
A musicie wiedzieć, że moja kuchnia miała jakieś dwa na dwa metry. Tam naprawdę nie było za bardzo gdzie czegoś schować.
A ja przeszukałam, kurka, wszystko.
I znalazłam 600 złotych.
Dzisiaj ktoś może powiedzieć: no dobra, 600 złotych.
Ale wtedy?
Przy mojej sytuacji finansowej 600 złotych to była dla mnie kupa pieniędzy.
I pomyślałam sobie: no dobra…
Gest chłop ma.
Bo generalnie Patryk płacił za restauracje, taksówki, nasze wyjścia. Balowaliśmy, bawiliśmy się, jeździliśmy.
I nie będę kłamać.
Podobało mi się to.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie… Mercedes S-Klasa
No i przychodzi jeden piękny dzień.
Siedzę w biurze, piszę projekty unijne.
I podjeżdża właściciel firmy, który przyjechał do nas, żeby złożyć wniosek o dofinansowanie na swoją firmę.
Podjeżdża…
Mercedesem S-Klasa.
Patrzę na Mercedesa.
Patrzę na właściciela firmy.
I w tym momencie ponownie uruchamia się we mnie…
materialistyczna Anastazja.
😂
A przypominam: ja już wtedy spotykałam się z Patrykiem.
No i co zrobiła materialistyczna Anastazja?
Postanowiła zostawić Patryka.