Stary mi właśnie przypomniał o jednym panu, którego pominęłam 😂

Stary mi właśnie przypomniał historię, którą musicie przeczytać, bo jakimś cudem kompletnie pominęłam jednego pana. Pomiędzy Patrykiem, Michałem i tym bogatym panem z Poznania przewinął się jeszcze ON.

I na papierze? Słuchajcie, ideał. Wykładowca na uniwersytecie, biegły sądowy, informatyk, tytuły naukowe… Człowiek patrzył i myślał: no kurde, mądry, wykształcony, ustawiony. Mieszkanie na własność, samochód też taki, żeby było widać.

Tylko później zaczęłam odkrywać szczegóły. 😂

Na pierwsze spotkanie przyjechał Lanosem, żeby przypadkiem nie pokazać mi od razu swojej „grubej fury”. Później się okazało, że tą furą był prawie dwudziestoletni Touareg, który palił chyba z 20 litrów. I ja sobie dzisiaj myślę: czy naprawdę samochód, na którego utrzymanie ledwo cię stać, jest oznaką bogactwa?

Ale samochód był najmniejszym problemem.

Facet miał trzydzieści parę lat i mieszkał z mamą na jakichś 19 metrach kwadratowych. Nie dlatego, że nie miał gdzie mieszkać. Miał własne mieszkanie. Po prostu nie widział potrzeby, żeby wyprowadzić się od mamy.

Kiedy dostał możliwość pracy w Rzeszowie jako informatyk za naprawdę dobre pieniądze, pomyślałam: no, wreszcie! A on do mnie:

— A jak ja mam mamę zostawić?

I wtedy mi się zapaliła lampka.

Dzisiaj sama mam syna i właśnie dlatego wiem, że absolutnie nie chciałabym wychować go tak, żeby jako dorosły mężczyzna nie potrafił ułożyć sobie własnego życia bez mamusi.

Ale była jeszcze jedna rzecz: skąpstwo.

Do dzisiaj pamiętam moje urodziny w Świnoujściu. Przejechaliśmy jakieś 600 kilometrów, żeby siedzieć na plaży i jeść kanapki z najtańszego chleba, sera i ketchupu. 😂 Na moje urodziny! On po prostu uwielbiał jeździć samochodem, więc czasami mam wrażenie, że ta wycieczka była bardziej prezentem dla niego niż dla mnie.

Idziemy później promenadą. Pan sprzedaje kwiaty i pyta:

— Może pan kupi pani kwiatka?

A mój ówczesny:

— Nie, nie, nie trzeba.

I właśnie takie drobiazgi pamiętam najbardziej.

Bo później byłam z Patrykiem w Berlinie. Podchodzi facet z różami i proponuje mu jedną dla mnie. A Patryk:

— Biorę wszystkie.

I nie chodzi mi nawet o te cholerne kwiaty. Chodzi o gest.

Ale najlepsze dopiero przede mną.

Kiedy tamten zorientował się, że chcę go zostawić, powiedział mi, że ma raka. Że badania, biopsja, poważna sprawa.

I mnie zamurowało.

Pomyślałam: kurde, jak ja mam teraz zostawić człowieka w chorobie? Nie zrobię czegoś takiego.

Tylko moja główka zaczęła pracować.

Mówię:

— Słuchaj, trzeba powiedzieć twojej mamie. Trzeba ją przygotować.

A on natychmiast:

— Nie! Mamie absolutnie nic nie mów!

I wtedy pomyślałam:

Ach ty kuźwa, oszuście ty. 😂

Cała układanka nagle zaczęła mi się składać.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najlepsze? On naprawdę mi się podobał. Gdyby mi się nie podobał, przecież w ogóle bym z nim nie była. Wykształcenie robiło wrażenie, stanowiska robiły wrażenie, tytuły robiły wrażenie.

Tylko że można mieć tytuły, stanowisko i być bardzo mądrym zawodowo, a kompletnie nie radzić sobie w relacji i w zwykłym życiu.

Ja natomiast odkryłam wtedy trzy rzeczy, których w związku nie jestem w stanie znieść: skąpstwa, uzależnienia dorosłego faceta od mamusi i kłamstwa.

I przy takim zestawie żadna chemia ani miłość długo by u mnie nie przetrwała.